öncelikle bu blogun diğer yazarı hanımı çok özledim ben. bir görsem, yanaklarını mıncıracağım, hatta bir kısmını koparıp saklayacağım.
ama benim canım yanar di mi? ikizlik bu.

neyse, asıl meseleye döneyim.
insanlar hep birbirini aldatıyor. bir bakıyorsunuz ipliğiniz pazarda. bir bakıyorsunuz, satılıvermişsiniz.
bir bakıyorsunuz, canınız yanmıyor artık.
ve en çok can acıtan şey oluyor bu zamanla.

tek iyim bu mu kaldı, aman ne mutlu o halde!